نوبت بهار رسید یـــــادهــــا و یــــادگـــارهـــا پایانی برای یک آغاز تهران و خاطره ها این روزهای من و شما ... سلام به فصل غزل و تصویر ... عبور از ماه ضیافت فریادی از بلندای درد ... حرفهایی با خدای خوب خودم! انسانم آرزوست !!!طنز تلخ یــــاس کــــبود تهران ، شهر خاطرات من بهار با تو زیبا خواهد بود... خدایا :نکند دیر شده باشد؟... شاه بیت غزل انتظار
استاد .دکتر روشن فومنیوبلاگ دکتر چمرانباغ باران - استاد پارسی پوراستاد علی سعا د تخانیاستاد روح الله احمدی- بلبلبهشت سپیدشاعر گمنام-استاد ایوانکیشقایق های آبی.استاد شفیعیامین شفیعی- اسب ریسآقای علیرضا آیت اللهیاشک خانه خاک خورده- امین شفیعینیلوفرانه-مخـــانه و خـــاطره هــانیلوفر کبودخلوت شب یلداملکوت عشق- توسنبانی -- بلا مجاملهسعید کوچولوگفته ها و نکته هاکوله پشتیدو ستی--ابو ذرمستان نوشته های خمارعلی دایی (سایت خبرمروارید عرفانگاه سپاسگزاریدی نوشته (صحبتسیب سرخمشاوره و روانشناسیعلامه حسن زاده آملیدر حسرت دیدارنجواهای شبانهپسر آفتابنمی دونمروز نوشت علیر ضاجوانان مقیم لبنانسعید BOB5قلب ستارهیه غریب بی نشونزمزمه ی پروازاین آشنای همیشهسید حسن و حزب اللهدزد نامشب- آریامحسندلنوشته های سمیرافتو بلاگ تماشامسافر تنهانشانه های خاموششعر های یک روح سر گردانبیـــــدار باشخدا کند که بیاییزیتون ( روانشناسی ازدواجشهر خردتنــهایــیماهی کوچولوعمران و معمارینوشته های همایون رقابیپایگاه جامع عاشورامکتوب یا خودمکانون وبلاگهای ادبی پرشین بلاگوبلاگ رسمی محمد زمان(مهزیار )همراه شبحرف دل منصدای شبسایت جستجو گر فارسی کلدانقلب منترجمه آنلاینشاعران پارسی زبانعباس گنــــدمیقوی ترین سیستم گالریفرزند خوانده عشقفرزند آزادیکربلایی حاج حمیدراوی حکایت باقینقش نــگارچشم به راه توورود مــمنوعســا بـــو تیجآن سوی دلتنگی ها خدایی استسایت جامع نجاری ایرانفــانگذر
نوبت بهار رسید
روزگار، بر مخمل آسمان تکیه زده و بار دیگر تقویم فصلها را ورق می زند. چشمش بهار را تحسین می کند و عطرش ، پسند خاطر می ُافتد. دلش َپر می کشد برای رقص نسیم ، تا در چین و شکن پردۀ حریر پنجره ها آن را به تماشا بنشیند و چهرۀ شاد دخترکانی که روبان سفید را گره زده اند به گیسوانشان ، تصویر خیالی نقاشی شود که بهار را در ُبوم پارجه ا یش زنده می کند.
او دلش خوش است و کاری به ناخوش احوالی ما ندارد. هر زمان ما یل باشد زمین را به بازی می گیرد. مد تیست هوس کرده رنگ سفید زمستان را با قلم مویش سبز کند و در َمتن آن ، شکوفه بکارد. بوی غنچه های بادام از دور دستها به مشام می رسد و صدای َدف و نی از آسمان ، بهار را بشارت می دهد.
دیر کرده ای ای یار غایب
بهار به میهمانی زمین دعوت شده ...
مگر پایانی رقم نخورده
برای سفر
که این چنین درمانده شده ایم
از باور آمدن مسافری که
تنها خداوند
اجازۀ باز گشتش را
خواهد داد...
یـــــادهــــا و یــــادگـــارهـــا
پله های سنگی خانه . درخت ُپر شاخ و برگ جلوی پنجره. در طوسی رنگ...نشانه های تو را دا شت ای کودکیهای آرام و سرشار از نشاط گذشته. برای تکرار آن روزها دیگر خیلی دیر است. خیلی...
یادتان اینک در گذشت زمان ، بی رنگ شده و غبار گرفته .
یک اطاق با دری که به حیاط باز می شد و پنجره ای که از خیابان نور می گرفت و خدایی که در نگاهم به آسمان آبی ، حضور داشت. کوچه ای که بوی عطر یاس می داد و همسایگانی که لبخند ، همراه سلامشان بود، شاید عجیب باشد اما هنوز یادشان در خاطرم هست. مگر می شود مهربانی ها را فراموش کرد؟ ! باورش برایم سخت است که آدمها چگونه بی رحمانه ، خوبیها را با بدی جواب می دهند. تجربه تلخی است که بارها و بارها برایم تکرار شده . یک آلبوم که عکسهای قدیمی را با گوشه های طلایی ، به ورق های خاکستری رنگ و ضخیم آن چسبانده اند مرا به یاد گذشته هایی دور می اندازد که تنها یادگارهایش همین عکسهاست. پدر بزرگ با جذابیت همیشگی و کلاه و پالتوی آلامد و شیکش ، چهرۀ پر ابهت و مهربان که اغلب بدون لبخند است مرا می برد به فراسوی خاطرات یک ملاّک بزرگ که شایستگیها یش او را به آن مقام رسانده بود.
او دیگر نیست و خیلی ها هم نیستند . چشمانم به یادشان نم اشک می گیرد و دلم تنگ لحظه هایی می شود که با آنها گذراندم اگر چه مدتی کوتاه بود و یا آن قدر بچه بودم که یادشان فقط در یک عکس ثبت شده.
پـــــــــــی نــــــوشت:
یادها و یادگارها ، هویت ما هستند و خانواده ریشه در همین گذشته ها دارد. چه حیف که آشنایان دارند از خاطرمان می روند و سر زدنها و دیدارها از اقوام تنها به تلفنی و پیغامی اکتفا می شود و چه بسا در سالهای آینده ، آن هم به فراموشی سپرده شود. بهانه امان برای نرفتن به خانه اشان گرفتاریها شده و دوری راه و ..... آه و افسوس که دلتنگیها جایش را به بی تفاوتی و بی مهری خواهد داد اگر روزگار آدمها همین طور پیش رود.
والسلام