- کجاست عدالت علی؟ - قطره های آبی

       

کجاست عدالت علی؟

یا علی ، بار دیگر سراغت را از کو چه های کوفه می گیرم . آنجا که هر شب میهمان یتیمان شهر هستی  و شانه های مردانه ات زخمی کوله بار نان و خرماست.

جایی که نگاهت اندوهگین لحظه های بی عدالتی است و اشک ،حلقه در چشمان مهربانت .

 کدام مرد تاب ایستادن و نگاه کردن داردو قتی آتش را به صورتت نزدیک می کنی تا یادت بماند نسیم بهشت کجا و گرمای آتش دوزخ کجا؟!

 نامت بر پسران نهاده شده به حرمتت ، اما جز تو کدامین  انسان لایق این نام است ؟کلمۀ عدالت از تو معنا گرفته و علم از تو سرچشمه، ای بی نظیر ترین  انسان بر گزیده.

یا علی، امروز نیستی تا ببینی بر سر عدالت تو چه آمده ! آن عدالتی که  برایش زهرا را دادی و سالهای اندوه خانه نشینی را تحمّل کردی و ماه غریبستان شدی.

یا علی ،اینجا کسی نان و خرما قسمت نمی کند . اینجا آتشی از ظلم روشن است که انسانها را زنده زنده در آن می سوزانند. اینجا کسی صورت خود را به آتش نزدیک نمی کند بخاطر یاد خدا و ترس از تنبیه او ....

 نگاه کن مولای من، همۀ فضیلت های انسانی زیر پای قدرت و غرور لگد مال شده و نا امیدی به چهره ها رنگ پاشیده. زمین از آتش مدرن ترین ابزارجنگی نیمه سوز  است و انسانها بی هنگام دفن شده اند در خاک غارت شدۀ متجاوز....................

پی نوشت:

شب های قدر فرا رسیده که آغازی است بر سوک علی و شکوفه باران کلام وحی  درزمین شوره زار کفر و بی عدالتی.

از دوستان التماس دعا دارم .

         

مثل هـــر شب ، ســایۀ مــردی کنار چـــاه شد

               آشنای کــــوفه با آبـــی گــــران ،همـــراه شـد

                         اشکهایش سیل بــود و بــی مهابــا مـی گریست

                                 از غــــم و درد عــــلی، آیینه هــــم آگاه شــــد

مــردمـــان شهر در خـــواب خوش بیـهوده گی

                  فکــرشــان از راه و آیین خــــدا ، بـــیراه شــد

                             ماه بـــر َفرق عــلی می ریخت نور نقره فــــام

                                    چون لبان گـــرم حیدر ، همنـــوا با چــاه شــد

نخـــل هــا در پیش آن ســـرو بلـــند همـت اش

                  می شکستند و صـداشان هـــم صــدای آه شـد !

                           من نمی دانم چه می گفتی تو با آن چـــاه  ُگنگ

                                    برق آتش زد بــه آب و شعــله اش بر مــاه شد

ُفزتُ رَب الکَعبه ات فــــریاد آخـــر بــود و بس

                 در فضای کوفه جاری ، ناله های چــاه شد

                            خاک پا ی توست مـــولا ،شـعر نــا چیزم، ولی

                                  بیت هایش چون غباری با غـــمت همـــراه شد

  پی نوشت:

این شعر را به مناسبت ارادت خاصی که به مولا علی دارم  چند سال پیش برای آن وجود مقدس سروده ام .امیدوارم دقایقی از اندوه ایشان را در اشکهای شبانه اشان و در کنارچاه نخلستان ، به تصویر کشیده باشم .

لينک ثابت | نوشته شده در  ۱۳۸٩/٧/٢ساعت ۱۱:٤٩ ‎ق.ظ  توسط شهلا - فراهانچی  نظرات ()