علمدار همیشه تاریخ

 

    آمدعباس همــــان  َســـرو بــلنــد

                             قــــامت آراسته بـــا  َمشکی چنــــد

    مــــاه گویی به زمین َسرزده است

                              بهر پــــروانه شدن  َپــــر زده است

    دست آن ماه به َمشکی شده  َبند

                             چون به عشق گل زهرا زده  َچنگ

    شط مغـــــرو دمی َهمهمه کــــرد

                            تــــــا علمدار به لب َزمــــزمه کــرد

    آب بـــوسید دو دستش بی تــــــاب

                            تـــــا  ُکنـــد آن لـــب لعــلش سیراب

     نــــالـــه زد آه کشـــید ، داد پیـــام

                              شده اینـــک به من ایـــن آب حـرام

    بــــاغ گلهــای حسین  پژمرده ست

                            نـــو گل کـــــوچک او افسـرده ست

    زیــن سبب آب ز دستش  ُگل خورد   

                              اشک در حلقۀ  چشمش  ُسر خورد    

    تشنه لب گام سوی خــــاک نهـــاد

                              حســـرتش را بـــــه دل آب نهـــــاد

 پی نوشت : شعری از خودم  تقدیم به ساحت مقدس قمر بنی هاشم ابوالفضل العباس، 

سّقاترین سقای عالم .....

لطفا نظرات خود را در پست  قبلی مرقوم بفرمایید.

    

 شمعی بر افروزیم در شام غریبانۀ طفلان حسین ..............

به یاد حضرت رقیه ، نیلوفر کبود خرابه های شام  و طفل سه سالۀ سید الشهدا

ای حسین امشب به احترام نامت ، تمام موجودات عالم  سکوت  خواهند کرد.....

        

/ 0 نظر / 9 بازدید